Elastyczne złącze miedziane w oplocie z cynowymi końcówkami

Z punktu widzenia inżynierii systemów, charakter elastycznego złącza z plecionej miedzi z końcówkami cynowymi wykracza poza tradycyjną koncepcję „przewodnika”, służąc zasadniczo jako „elastyczny węzeł buforowy” w topologii dystrybucji energii.

Jego podstawowa cecha charakterystyczna polega na „spolaryzowanej” estetyce strukturalnej: jeden koniec to bardzo elastyczny pleciony korpus składający się z setek, a nawet tysięcy pojedynczych włókien-mikronowych; drugi koniec to sztywna rurka lub płyta,-podobna do blachy,-poddana precyzyjnej obróbce mechanicznej i-obrobionej powierzchniowo. Ta cecha strukturalna umożliwia skonstruowanie mostu przewodzącego zdolnego-do trójwymiarowego skręcania, rozciągania i ściskania pomiędzy dwoma sztywnymi węzłami przy niewielkich niewspółosiowościach, wibracjach lub przemieszczeniach termicznych. Pod względem elektrycznym pokonuje ograniczenia „efektu naskórkowości” i „efektu bliskości” przewodników stałych, wymuszając równomierny rozkład prądu-w przekroju poprzecznym w wielożyłowej-topologii geometrycznej. Mechanicznie pochłania niszczące siły ścinające i momenty zginające, które w przeciwnym razie byłyby przenoszone przez śruby lub miedziane szyny zbiorcze poprzez własne odkształcenie geometryczne.